κι ακούμε

το βυτίο

Οδηγώ στην Αμαλίας μπροστά απ’ τη βουλή. Απ’ την βασιλέως Γεωργίου ξαφνικά βλέπω να έρχεται τρέχοντας ένας σκύλος, έχει κάτι από λυκόσκυλο, αλλά είναι πιο λεπτό και πιο μαύρο. Φοράει επιστήθιο και το λουρί του σέρνεται. Στρίβει κατευθείαν στην πανεπιστημίου και τρέχει μες στη μέση του δρόμου. Η γλώσσα είναι έξω και το βλέμμα μοιάζει χαμένο (ή τέλος πάντων εγώ το ερμηνεύω έτσι, εγώ που λέω μέσα μου ότι ξέρω ν’ αναγνωρίζω στο βλέμμα του σκύλου μου το ένα ή το άλλο, την πείνα ή τη χαρά ή την απορία ή το επείγον του αιτήματος για βόλτα).

Κολλάω κάπως, οδηγώ ακριβώς πίσω απ’ το σκύλο, ο σκύλος κόβει, κάνει δεξιά, ξανακόβει, κάνει αριστερά, πατάω απότομα φρένο χωρίς καν να κοιτάξω τι γίνεται πίσω μου. Ο από πίσω μου όμως έχει καταλάβει τι γίνεται και πάει σιγά. Ο σκύλος μπαίνει στον λεωφορειόδρομο μπροστά στο ζόναρς, ο λεωφορειατζής δεν κόβει, φωνάζω μέσα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 797 επιπλέον λέξεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s