Λιβιδώ Ή Περί υπνοβατών

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Η Λιβιδώ δεν είναι μόνο το σφαγείο αλλά και το υπνοδωμάτιο των θαυμάτων. Ο κόσμος βάφει ξανά και ξανά τους τοίχους που μουτζουρώνει ο θάνατος με την υπογραφή του. Την ώρα που ξεφυτρώνει το χνούδι γύρω απ’ τη σχισμή που φέρνει βία και οδυρμό. Πολιορκίες και πάθη. Μέθη αιμοδιψή μιας νύχτας που εξαφανίζει τις δυναστείες. Μέθη για να καλλιτεχνήσεις τις αποχρώσεις μιας λέξης, μιας χειρονομίας ή μιας στιγμής. Η Λιβιδώ μού μαθαίνει να ξεφυλλίζω το βιβλίο του κόσμου. Μού μαθαίνει να ψάχνω εκεί έξω κάτι μεγαλύτερο από μένα. Να βγάζω κάθε φορά τη σφήνα απ’ το βαρέλι της εμπειρίας και να βουλιάζω μες στη φρενίτιδα της πλημύρας που διχάζει τους μαγαρισμένους πιστούς. Να η Λιβιδώ, πως ξεφωνίζει τους πόνους τού τοκετού της. Πως κάνει ένα γαϊδούρι να γκαρίζει κι έναν καλόγερο να μαδά μια κότα στο νεροχύτη. Να η Λιβιδώ που λαχανιάζει. Η Λιβιδώ που της χώνουν στο στόμα κοπριά…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 78 επιπλέον λέξεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s