Καυλοπυρέσσουσα

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

papo

Ο ποιητής τινάζει την πραγματικότητα από πάνω του όπως τινάζει ο σκύλος το νερό. Έχει πάρει τη δροσιά της και του φτάνει αυτό. Και θα βγει το παλιόσκυλο στον ήλιο των αιώνιων δρόμων να στεγνώσει, με όλη την αδολεσχία της αλητείας του. Απ’ τη μια γράφει ποιήματα κι απ’ την άλλη πουλάει αρμαθιές κλειδιά στην οδό Rivoli. Επιμένει να αμύνεται επιθετικά με μια λιποθυμική τρυφερότητα, πάντα μ’ ένα χάλκινο τραχύ κόρνο, παίρνοντας τη σκυτάλη της συμπαντικής λαλιάς, μιλώντας δηλαδή τη γλώσσα της σιωπής σε μια συχνότητα έξω απ’ το βαθμωτό φάσμα του νοήματος. Παρασύροντας στα μύχιά του σπήλαια την ηχώ της. Σκέψου τη λέξη Καυλοπυρέσσουσα να βγαίνει γουργουρίζοντας απ’ τα σπλάχνα του Εμπειρίκου. Σκέψου όλη την παλιομοδίτικη λογοτεχνία να γίνεται πετριά σπάζοντας τους υαλοπίνακες της ακαδημίας, αντανακλώντας όλη την καταστροφή του νοικοκυραίιου ορθολογισμού. Σκέψου πως αυτός ο έσχατος κρίκος της ερμηνείας και του νοήματος έσπασε με πάταγο μέσα στα νομοκρατούμενα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 57 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s