η ζωή βαδίζοντας

αορατος φαρος

Περπατούσα στο λιμάνι, με συνοδοιπόρο τη μουσική που ανέβαινε από τη συσκευή του mp3 μέσω των καλωδίων κάνοντας κατάληψη στους λαβυρίνθους μου. Αν και εποχή πρώιμου καλοκαιριού, αέρας δυνατός και έντονη υγρασία έκαναν αισθητή την παρουσία τους ενώ οι σιδερένιες σκιές των φωτιστικών προοιώνιζαν το βράδυ, αποχαιρετώντας ένα ισχνό ηλιοβασίλεμα. Η προβλήτα του λιμανιού σχεδόν άδεια πια, μιας και οι μετανάστες μεταφέρθηκαν σε περίκλειστο χώρο μακριά από τα βλέμματα των περαστικών και υπό την αδιαφορία της εύπορης Δύσης, που ανίκανη και σχεδόν άπραγη μπρος σε τούτη την απελπισία, αρκείται στις στείρες καταμετρήσεις και τις ανούσιες στατιστικές αναλύσεις. Κι όπως βάδιζα μόνος, μπορούσα να παίζω με τις σκέψεις μου και να αφήνομαι στα κενά των συλλογισμών μου, διευρύνοντας τα όριά τους ή και περιορίζοντάς τα, συμπεριφερόμενος δηλαδή σαν αληθινός περιπατητής. Το νησί του Αλκαίου τις τελευταίες εβδομάδες μοιάζει με υπερμεγέθη καθρέφτη, όπου καθημερινά αντανακλάται το διπλό του είδωλο· αυτό της πεζής…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 265 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s